“არც ტესტი გვჭირდება, ბედნიერად ვცხოვრობთ” – რას ჰყვება დანიაში მცხოვრები ქართველი ონკოლოგი

დიდი ხანი არ არის, რაც და-ნი-ამ ყვე-ლა კო-ვიდ-რე-გუ-ლა-ცია მოხ-სნა და ქვე-ყა-ნა ბედ-ნი-ერ ცხოვ-რე-ბას და-უბ-რუნ-და. იყო ეჭ-ვე-ბი შე-ზღუდ-ვე-ბის მოხ-სნა გა-ა-მარ-თლებ-და თუ არა, მაგ-რამ აღ-მოჩ-ნდა, რომ ძა-ლი-ან გა-ა-მარ-თლა და ხალ-ხს პირ-ბა-დის არ-სე-ბო-ბა, ფაქ-ტობ-რი-ვად, და-ა-ვი-წყდა. იქ არ-სე-ბულ სი-ტუ-ა-ცი-ა-ზე, ასე-ვე სა-ქარ-თვე-ლო-ში შექ-მნილ უმ-ძი-მეს ეპიდ-ვი-თა-რე-ბა-ზე ონ-კო-ლო-გი ზაზა უჯ-მა-ჯუ-რი-ძე საუბრობს, რომელიც დანიაში მუშაობს. - ბა-ტო-ნო ზაზა, და-ნია იყო მსოფ-ლი-ო-ში პირ-ვე-ლი ქვე-ყა-ნა, სა-დაც ყვე-ლა კო-ვიდ-რე-გუ-ლა-ცია მო-იხ-სნა... რამ-დე-ნად გა-ა-მარ-თლა შე-ზღუდ-ვე-ბის მოხ-სნამ? - დიახ, ძა-ლი-ან გა-ა-მარ-თლა... და-ნი-ა-ში პირ-ბა-დის გა-მო-ყე-ნე-ბა არ-სად აღარ არის სა-ვალ-დე-ბუ-ლო. სურ-ვი-ლი თუ ვინ-მეს აქვს, რა-საკ-ვირ-ვე-ლია, შე-უძ-ლია ატა-როს... ერ-თა-დერ-თი - პირ-ბა-დის გა-მო-ყე-ნე-ბის ვალ-დე-ბუ-ლე-ბა რჩე-ბა მხო-ლოდ აე-რო-პორ-ტში, რად-გან აე-რო-პორ-ტი სა-ერ-თა-შო-რი-სო სივ-რცეა და ათა-სი ქვეყ-ნის წარ-მო-მად-გე-ნე-ლი ირე-ვა...ამას წი-ნათ აე-რო-პორ-ტში მოვ-ხვდი და გა-მიკ-ვირ-და, ყვე-ლას რომ პირ-ბა-დე ეკე-თა, მერე გა-მახ-სენ-და, რომ სა-ვალ-დე-ბუ-ლო იყო. უზარ-მა-ზა-რი სივ-რცე პირ-ბა-დის გა-რე-შე გა-ვი-ა-რე და შე-ნიშ-ვნა არ მო-უ-ცი-ათ. იმ-დე-ნად და-მა-ვი-წყდა პირ-ბა-დის აუ-ცი-ლებ-ლო-ბა, სხვებს რომ ეკე-თათ, მიკ-ვირ-და... სა-ა-ვად-მყო-ფო-ში ხე-ლე-ბის ჰი-გი-ე-ნა, ერ-თმა-ნეთ-თან ნაკ-ლე-ბი კონ-ტაქ-ტი, სა-სურ-ვე-ლია... არა-და და-ნი-ე-ლე-ბი თბი-ლი ხალ-ხია, უყ-ვართ ერ-თმა-ნე-თის ხე-ლის ჩა-მორ-თმე-ვა, მაგ-რამ ახლა ყვე-ლა ერი-დე-ბა... ეს სა-ა-ვად-მყო-ფო-ში, თო-რემ მო-სახ-ლე-ო-ბა ჩვე-უ-ლებ-რივ გა-ნაგ-რძობს ბედ-ნი-ერ ცხოვ-რე-ბას. არც ტეს-ტი გჭირ-დე-ბა არ-სად და არც არა-ფე-რი... ეს კი არა, უკვე სა-უ-ბა-რია, რომ აც-რილს თუ კო-ვი-დის სიპ-ტო-მე-ბი აქვს, მას ტეს-ტიც კი არ სჭირ-დე-ბა, რად-გან გა-დამ-დე-ბი აღარ არი-სო. თუმ-ცა ამ სა-კი-თხზე დის-კუ-სია მი-დის... სრუ-ლი-ად და-ვუბ-რუნ-დით ნორ-მა-ლურ ცხოვ-რე-ბას. ძა-ლი-ან პა-ტა-რე-ბის, 12 წლამ-დე ბავ-შვე-ბის ჯგუ-ფი, რომ-ლე-ბიც არ არი-ან აც-რი-ლი, მო-სახ-ლე-ო-ბის ძა-ლი-ან მცი-რე ნა-წი-ლია და რად-გან ყვე-ლა-ფე-რი გა-იხ-სნა, და-დე-ბი-თო-ბის მაჩ-ვე-ნე-ბელ-მა სულ ოდ-ნავ მო-ი-მა-ტა... ჰოს-პი-ტა-ლი-ზი-რე-ბულ-თა და გარ-დაც-ვლილ-თა რი-ცხვი ძა-ლი-ან და-ბა-ლია. მე უკვე მი-ვი-ღე მოწ-ვე-ვა, რომ მე-სა-მე აცრა ჩა-ვი-ტა-რო და ძლივს ვი-პო-ვე ად-გი-ლი, იმ-დე-ნად დიდი მო-თხოვ-ნა იყო... ორ კვი-რა-ში იყო პირ-ვე-ლი თა-ვი-სუ-ფა-ლი ად-გი-ლი და რა-საკ-ვირ-ვე-ლია, და-უ-ფიქ-რებ-ლად ჩა-ვე-წე-რე... პრი-ო-რი-ტე-ტი ჰქონ-დათ ქრო-ნი-კუ-ლი და-ა-ვა-დე-ბის მქო-ნე-ებს და მედ-პერ-სო-ნალს. მე, რო-გორც მედ-პერ-სო-ნა-ლი, ადრე გა-მო-მი-ძა-ხეს... ჯგუ-ფე-ბის მი-ხედ-ვით ყვე-ლას ეტა-პობ-რი-ვად მო-უ-წევს... - ის-რა-ელ-მაც აცრა მო-სახ-ლე-ო-ბა, მაგ-რამ იქ ისევ იფეთ-ქა... - ის-რა-ელ-ში არ იყო აც-რილ-თა რი-ცხვი ასე მა-ღა-ლი. იქ მო-სახ-ლე-ო-ბის 60 პრო-ცენ-ტამ-დე იყო აც-რი-ლი და და-ნი-ა-ში ორ-ჯერ აც-რი-ლე-ბი 90 პრო-ცენ-ტამ-დეა... - ვიცი, რომ მუდ-მი-ვად თვალს ადევ-ნებთ სა-ქარ-თვე-ლო-ში რა ვი-თა-რე-ბაა და რას იტყო-დით? - ძა-ლი-ან რთუ-ლი სი-ტუ-ა-ცი-აა და ძა-ლი-ან ვწუხ-ვარ! მაქ-სი-მა-ლუ-რად უნდა მოხ-დეს მო-სახ-ლე-ო-ბის აცრა, მთა-ვა-რი აც-რაა! სა-ქარ-თვე-ლო-ში იმ-დე-ნად რთუ-ლი სი-ტუ-ა-ცი-აა, ბო-ლომ-დე რე-გუ-ლა-ცი-ებ-საც ვე-ღარ გან-კარ-გავ! მხო-ლოდ პო-ლი-ტი-კუ-რი ამ-ბე-ბის გამო კი არა, ხალ-ხსაც მო-ბე-ზღრდა უკვე რე-გუ-ლა-ცი-ე-ბის დაც-ვა... თა-ვად შე-ვეს-წა-რი მა-ღა-ზი-ა-ში, დაც-ვის წევ-რმა ძა-ლი-ან თა-ვა-ზი-ა-ნად შე-ნიშ-ვნა მის-ცა ერთ კაცს, პირ-ბა-დე გა-ეს-წო-რე-ბი-ნა და მან არა-თუ შე-ნიშ-ვნა მი-ი-ღო, აქეთ შე-მო-ე-და-ვა... მერე ვი-თომ გა-ის-წო-რა და რო-გორც იქა-უ-რო-ბას გას-ცდა, იქვე ჩა-მო-ი-წია... ეს უკვე ში-ნა-გა-ნი კულ-ტუ-რის სა-კი-თხია... - და-ნი-ის მსგავ-სად სა-ქარ-თვე-ლო პა-ტა-რა ქვე-ყა-ნაა და შეგ-ვეძ-ლო ვირუ-სის მარ-თვა? თქვენ რო-გორ ფიქ-რობთ? - აქ იჩი-ნა თავი, თუ რა-ო-დენ ცუ-დია ზო-გა-დად დე-ცენ-ტრა-ლი-ზე-ბუ-ლო-ბა და არა-ერ-თო-ბა. სამ-წუ-ხა-როა, სუს-ტად წა-რი-მარ-თა პრო-პა-გან-და, თუ რამ-დე-ნად აუ-ცი-ლე-ბე-ლია აცრა! არა-კომ-პე-ტენ-ტუ-რებ-მა, არაკ-ვა-ლი-ფი-ცი-უ-რებ-მა აც-რე-ბის სა-წი-ნა-აღ-მდე-გო გა-მოს-ვლე-ბი და-ი-წყეს. ვე-რა-ნა-ი-რი კონ-ტრო-ლი მათ ვერ გა-უ-წი-ეს... ამე-რი-კა-შიც ძა-ლი-ან დი-დია ან-ტი-ვაქ-სერ-თა რი-ცხვი, მაგ-რამ სა-ქარ-თვე-ლო პა-ტა-რა ქვე-ყა-ნაა და შეგ-ვეძ-ლო კარ-გად და-წყე-ბუ-ლი საქ-მე კარ-გად გაგ-ვეგ-რძე-ლე-ბი-ნა. ძა-ლი-ან დიდი ბრა-ლი მი-უ-ძღვით იმ არაკ-ვა-ლი-ფი-ცი-ურ ექი-მებს, რომ-ლე-ბიც აც-რე-ბის სა-წი-ნა-აღ-მდე-გოდ გა-მო-დი-ან. პა-ცი-ენ-ტებს მო-უ-წო-დე-ბენ, არ აიც-რა-თო და რაღა უნდა გა-კეთ-დეს ამის მერე, მე აღარ ვიცი! მგო-ნია, რომ სე-რი-ო-ზუ-ლი ში-შე-ბი ინერ-გე-ბო-და რე-ლი-გი-ის მხრი-და-ნაც, თით-ქოს აცრა სა-ში-ნელ სუ-ლის წა-წყმე-დას იწ-ვევ-დეს. ძნე-ლია ამას რამე ლო-გი-კუ-რი არ-გუ-მენ-ტით უპა-სუ-ხო. თუმ-ცა გა-ვი-გე, რომ ეკ-ლე-სია ახლა უფრო აქ-ტი-უ-რად გა-მო-დის და ხალ-ხს აც-რას მო-უ-წო-დებს, რაც მი-სა-სალ-მე-ბე-ლია, მაგ-რამ უკვე ბევ-რი რამ და-ი-კარ-გა ამ ბრძო-ლა-ში. ვიცი, რომ იგი-ვე ეკ-ლე-სი-ა-ში ბევ-რი იც-რე-ბა, სხვებ-საც მო-უ-წო-დებს და ასე შეგ-ნე-ბუ-ლად უნდა მო-იქ-ცეს ყვე-ლა! თქვენ კი-თხვა-ზე, თუ მე რას გა-ვა-კე-თებ-დი, პა-სუხზე თავს შე-ვი-კა-ვებ, რად-გან ჩემ პა-სუხს არა-ნა-ი-რი მნიშ-ვნე-ლო-ბა არა აქვს. ფაქ-ტია, რომ პან-დე-მია 2022 წელ-შიც მძლავ-რად იქ-ნე-ბა, ამი-ტომ უნდა გა-მო-ვი-ყე-ნოთ ყვე-ლა ხერ-ხი, რო-მელ-თა შო-რის უმ-თავ-რე-სია აც-რე-ბი. ვთხოვ ყვე-ლას - მთავ-რო-ბას, ექი-მებს, ეკ-ლე-სი-ას, რომ მაქ-სი-მა-ლუ-რად მი-ვი-ტა-ნოთ მო-სახ-ლე-ო-ბამ-დე ინ-ფორ-მა-ცია აც-რის აუ-ცი-ლებ-ლო-ბის შე-სა-ხებ, ასე-ვე იმე-დი მაქვს, რომ მო-სახ-ლე-ო-ბა უზ-რუნ-ველ-ყო-ფი-ლი იქ-ნე-ბა აც-რე-ბის მზარ-დი რა-ო-დე-ნო-ბით. წყარო: ამბები.ge