“ბატონო ნიკა, გადავწყვიტე, საჯაროდ მეპასუხა” – რატი ბრეგაძის მამის წერილი ნიკოლოზ სააკაშვილს

იუს-ტი-ცი-ის მი-ნის-ტრის რატი ბრე-გა-ძის მამა, გრი-გოლ ბრე-გა-ძე ნი-კო-ლოზ სა-ა-კაშ-ვი-ლის გუ-შინ-დელ მი-მარ-თვას წე-რი-ლით პა-სუ-ხობს. იგი გან-მარ-ტე-ბას აკე-თებს შვი-ლის სტი-პენ-დი-ის სა-კი-თხზე, ასე-ვე მო-უ-წო-დებს ექ-სპრე-ზი-დენ-ტის მა-მას, რომ შვილს შიმ-ში-ლო-ბის შე-წყვე-ტა სთხო-ვოს. "ბა-ტო-ნო ნიკა, მძი-მეა სა-კი-თხი, რის გა-მოც გა-და-წყვი-ტეთ, სა-ჯა-როდ მო-გე-მარ-თათ, მეს-მის თქვე-ნი წუ-ხი-ლი რო-გორც ექიმს და მშო-ბელს. არა-ვის ვუ-სურ-ვებ-დი შვი-ლის ნახ-ვას სა-პა-ტიმ-რო-ში. სწო-რედ ამი-ტომ გა-დავ-წყვი-ტე, მეც სა-ჯა-როდ მე-პა-სუ-ხა თქვენ-თვის. თქვენ მთხოვთ და-ვა-ფიქ-სი-რო ჩემი პო-ზი-ცია უშიშ-რად. კარ-გად არ მეს-მის, რისი ში-შით უნდა ვიყო შე-პყრო-ბი-ლი და რა შიში მაქვს გა-და-სა-ლა-ხი. რო-გორც ომის ვე-ტე-რა-ნის-თვის სამ-შობ-ლოს კე-თილ-დღე-ო-ბა და მშვი-დო-ბა ერ-თერ-თი ყვე-ლა-ზე მთა-ვა-რი ღი-რე-ბუ-ლე-ბაა. ჩემი შვი-ლის სტი-პენ-დი-ის სა-კი-თხმა სხვა-დას-ხვა კონ-ტექ-სტში უკვე რამ-დენ-ჯერ-მე გა-იჟ-ღე-რა, ამი-ტომ მინ-და და-ვა-ზუს-ტო: რათ-ქმა-უნ-და, რო-გორც ნე-ბის-მი-ე-რი მშო-ბე-ლი მო-ხა-რუ-ლი ვი-ყა-ვი, რო-დე-საც ჩემ-მა შვილ-მა უნი-ვერ-სი-ტე-ტის წარ-ჩი-ნე-ბით დას-რუ-ლე-ბის შემ-დეგ და მაქს პლან-კის ინ-სტი-ტუ-ტის პერ-სო-ნა-ლუ-რი მოწ-ვე-ვის სა-ფუძ-ველ-ზე, მო-ი-პო-ვა სა-ქარ-თვე-ლოს პრე-ზი-დენ-ტთან არ-სე-ბუ-ლი რე-ფორ-მე-ბი-სა და გან-ვი-თა-რე-ბის ფონ-დის ერ-თწ-ლი-ა-ნი სტი-პენ-დია, რომ-ლის ფარ-გლებ-შიც იგი იმ-ყო-ფე-ბო-და გერ-მა-ნი-ა-ში სა-მეც-ნი-ე-რო მივ-ლი-ნე-ბა-ში 2006 წელს. შემ-დგომ, გერ-მა-ნი-ის აკა-დე-მუ-რი გაც-ვლე-ბის სამ-სა-ხუ-რის სტი-პენ-დი-ით გა-ი-ა-რა ერ-თწ-ლი-ა-ნი მა-გის-ტრა-ტუ-რა, მი-ი-ღო LLM ხა-რის-ხი. მოგ-ვი-ა-ნე-ბით კონ-რად ადე-ნა-უ-ე-რის სა-ხე-ლო-ბის ფონ-დის სამ-წლი-ა-ნი სტი-პენ-დი-ის ფარ-გლებ-ში, ჰამ-ბურ-გის უნი-ვერ-სი-ტეტ-ში წარ-მა-ტე-ბით და-ას-რუ-ლა დოქ-ტო-რან-ტუ-რა და მი-ე-ნი-ჭა სა-მარ-თლის დოქ-ტო-რის სა-მეც-ნი-ე-რო ხა-რის-ხი. თი-თო-ე-ულ ფონ-დი-სად-მი გულ-წრფე-ლად მად-ლი-ე-რი ვი-ყა-ვი, ვარ და ვიქ-ნე-ბი მო-მა-ვალ-ში! თუმ-ცა აქვე არ შე-მიძ-ლია არ გა-ვიხ-სე-ნო ის უსა-მარ-თლო-ბა, რო-დე-საც გან-სხვე-ბუ-ლი პო-ლი-ტი-კუ-რი შე-ხე-დუ-ლე-ბის გამო, 2011 წელს მას უარი ეთ-ქვა ივა-ნე ჯა-ვა-ხიშ-ვი-ლის სა-ხელ-მწი-ფო უნი-ვერ-სი-ტე-ტის იუ-რი-დი-ულ ფა-კულ-ტეტ-ზე დოქ-ტო-რის ხა-რის-ხით, ასის-ტენტ-პრო-ფე-სო-რის ვა-კან-ტუ-რი თა-ნამ-დე-ბო-ბის და-კა-ვე-ბა-ზე. ჩემი ცხოვ-რე-ბის გან-მავ-ლო-ბა-ში, ჩემს სა-მე-დი-ცი-ნო პრაქ-ტი-კა-ში არა-ერ-თხელ დავ-რჩე-ნილ-ვარ დი-ლე-მას-თან. მაგ-რამ ყო-ველ-თვის მჯე-რო-და, რომ პა-ცი-ენ-ტის მარ-თვა ექი-მე-ბის და არა პო-ლი-ტი-კო-სე-ბის საქ-მეა. აფხა-ზე-თის ომის დროს, ოჩამ-ჩი-რე-ში, გულ-მკერ-დის ჭრი-ლო-ბით აფხა-ზი გვეწ-ვა. კე-თილ-შო-ბი-ლი კა-ცის ქი-რურ-გის, აწ გან-სვე-ნე-ბუ-ლის და-ვით მა-ღა-ლაშ-ვი-ლის ნა-ო-პე-რა-ცი-ე-ბი. ერთ ოთახ-ში ვცხოვ-რობ-დით რამ-დე-ნი-მე ექი-მი და-თოს-თან ერ-თად და სი-ა-მოვ-ნე-ბით ვეხ-მა-რე-ბო-დით სა-მე-დი-ცი-ნო ღო-ნის-ძი-ე-ბებ-ში. არ იყო იშ-ვი-ა-თი ჩვენს მი-მართ, უკ-მა-ყო-ფი-ლო, ხში-რად უცენ-ზუ-რო, ზოგ-ჯერ აგ-რე-სი-უ-ლი გა-მო-ნათ-ქვა-მე-ბიც... ამ გა-რე-მო-ე-ბას მედ-პერ-სო-ნა-ლის ერ-თსუ-ლოვ-ნე-ბა-ში, პრო-ფე-სი-უ-ლი მო-ვა-ლე-ო-ბის ერ-თგუ-ლე-ბა-ში კო-რექ-ტი-ვი ომის დრო-საც არ შე-უ-ტა-ნია. მე ღრმად მწამს, სრუ-ლი-ად დარ-წმუ-ნე-ბუ-ლი ვარ ჩვე-ნი ექი-მე-ბის პრო-ფე-სი-ულ კე-თილ-სინ-დი-სი-ე-რე-ბა-ში. დაე მათ, შე-სა-ბა-მი-სი პრო-ფე-სი-უ-ლი, ჯან-მრთე-ლო-ბის ინ-ტე-რე-სე-ბი-დან გა-მომ-დი-ნა-რე, გან-სა-ზღვრონ მკურ-ნა-ლო-ბის სა-კი-თხე-ბი.ასე-ვე დარ-წმუ-ნე-ბუ-ლი ვარ, პე-ნი-ტენ-ცი-უ-რი სის-ტე-მა იხელ-მძღვა-ნე-ლებს ექი-მე-ბის არ-გუ-მენ-ტი-რე-ბუ-ლი, ობი-ექ-ტუ-რი რე-კო-მენ-და-ცი-ე-ბით და მათი პა-ცი-ენ-ტის უსაფრ-თხო-ე-ბის უზ-რუნ-ველ-სა-ყო-ფად ჩა-სა-ტა-რე-ბელ აუ-ცი-ლე-ბელ ღო-ნის-ძი-ე-ბებ-თან შე-ჯე-რე-ბით, მი-ი-ღებს დი-ნა-მი-ურ და კო-რექ-ტულ გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბებს. და-სას-რულს, რო-გორც სა-ზო-გა-დო-ე-ბის ერ-თერ-თმა წევ-რმა, რო-გორც ექიმ-მა, მინ-და ვთხო-ვო და მო-ვუ-წო-დო თქვენს შვილს შე-წყვი-ტოს შიმ-ში-ლო-ბა. თქვენ და თქვენს ოჯახს ვუ-სურ-ვებ ჯან-მრთე-ლო-ბას" - ნათ-ქვა-მია გრი-გოლ ბრე-გა-ძის წე-რილ-ში.