“ჩემი 6 შვილით მივადგები კალაძეს და იქ დავუჯდები, სანამ ჩემს კომუნალურებს არ გადაიხდის” – პეტრე კოლხი

პეტ-რე კოლ-ხი ამ-ბობს, რომ მი-უ-ხე-და-ვად მისი მი-მარ-თვი-სა ამ დრომ-დე თბი-ლი-სის მერი კახა კა-ლა-ძე მას-თან კონ-ტაქ-ტზე არ გა-სუ-ლა. რო-გორც ის ამ-ბობს, პო-ლი-ტი-კუ-რი ენით სა-უ-ბარს არ აპი-რებს და მხო-ლოდ სო-ცი-ა-ლუ-რი მდგო-მა-რე-ო-ბის გა-უმ-ჯო-ბე-სე-ბა სურს. "კახა კა-ლა-ძე კონ-ტაქ-ტზე ამ დრომ-დე არ გა-მო-სუ-ლა. იქ-ნებ ვერ მო-ის-მი-ნა ჩემი ხმა, იქ-ნებ ის ძა-ლი-ან მაღ-ლაა და ჩვენ ძა-ლი-ან დაბ-ლა ვიმ-ყო-ფე-ბით. მაგ-რამ წყნეთ-შიც ავალთ ალ-ბათ. ბა-ტო-ნო კახი, თქვენ თუ არ გახ-სოვთ, თქვე-ნი ხე-ლი-სუფ-ლე-ბის წარ-მო-მად-გე-ნელს ვინ-მეს ემახ-სოვ-რე-ბა მღვდე-ლი გა-პო-ნის ის-ტო-რია, რო-მე-ლიც მუ-შა-თა კლასს ჩა-უდ-გა სა-თა-ვე-ში და სა-ცხოვ-რე-ბე-ლი პი-რო-ბე-ბის გა-უმ-ჯო-ბე-სე-ბას ითხოვ-დნენ. ჩვენ ძვი-რა-დღი-რე-ბულს არა-ფერს არ ვი-თხოვთ, აქ ელე-მენ-ტა-რულ-ზეა სა-უ-ბა-რი. მე არა-ვის ვე-უბ-ნე-ბი, რომ ოჯა-ხი მირ-ჩი-ნოს. მე იმი-სი პი-რო-ბე-ბი უნდა მქონ-დეს, რომ ჩემი ოჯა-ხი არ იყოს გა-ჭირ-ვე-ბის ზღვარს მიღ-მა, კო-მუ-ნა-ლუ-რებს ვერ იხ-დი-დეს და ზამ-თარ-ში ბავ-შვე-ბი იყი-ნე-ბოდ-ნენ? თქვენ რო-გორ ფიქ-რობთ, რამ-დე-ნი ადა-მი-ა-ნია მო-რა-ლუ-რად გა-ნად-გუ-რე-ბუ-ლი, რო-დე-საც კო-მუ-ნა-ლუ-რე-ბის ქვით-რე-ბი მო-დის? დე-კემ-ბერ-ში შუ-ქის გა-და-სა-ხა-დი მო-მი-ვი-და ორ-ჯერ. ამას გა-დაყ-ვე-ბა ჩვე-ნი ხე-ლი-სუფ-ლე-ბა. მე არ ვა-პი-რებ პო-ლი-ტი-კუ-რი მო-წო-დე-ბით სა-უ-ბარს, აქ ვსა-უბ-რობ სო-ცი-ა-ლუ-რი მდგო-მა-რე-ო-ბის გა-უმ-ჯო-ბე-სე-ბა-ზე. მის გა-რე-შე შე-უძ-ლე-ბე-ლია ღირ-სე-უ-ლად ვემ-სა-ხუ-რო უფალს. მე მა-წუ-ხებს არა მხო-ლოდ ჩემი, არა-მედ ერის ტკი-ვი-ლი. უნდა ვი-სა-უბ-როთ ამა-ზე. არას-დროს გავ-ჩუმ-დე-ბი, თუ არა-ვინ გა-მომ-ყვე-ბა, ჩემი 6 შვი-ლით მი-ვად-გე-ბი კა-ლა-ძეს წყნეთ-ში და იქ და-ვუჯ-დე-ბი სა-ნამ ჩემს კო-მუ-ნა-ლუ-რებს არ გა-და-იხ-დის" - აღ-ნიშ-ნა პეტ-რე კოლ-ხმა "ტვ პირ-ვე-ლის" ეთერ-ში. წყარო: ambebi.ge