“როდესაც შვილი დავკრძალე და მეუღლე რეანიმაციაში მყავდა, ზუსტად იმ დღეს ნათლობა მქონდა დაგეგმილი”

თბი-ლი-სის ვა-კის მა-ცხოვ-რის ფე-რის-ცვა-ლე-ბის სა-ხე-ლო-ბის ტაძ-რის წი-ნამ-ძღვა-რი მამა შალ-ვა კე-კე-ლია თა-ვი-სი სა-ე-რო ცხოვ-რე-ბის, ოჯა-ხის, პატ-რი-არ-ქთან ურ-თი-ერ-თო-ბი-სა და უდი-დე-სი წი-ნაპ-რის, ამ-ბრო-სი ხე-ლა-ი-ას შე-სა-ხებ გა-ზეთ "კვი-რის პა-ლიტ-რას" ესა-უბ-რა. გთა-ვა-ზობთ ფრაგ-მენ-ტებს ინ-ტერ-ვი-უ-დან: - ბავ-შვო-ბის წლე-ბი ძა-ლი-ან ლა-მა-ზი იყო, ოთხი ძმა ვართ და ოჯახ-ში ყვე-ლა თა-ო-ბა ერ-თად ვცხოვ-რობ-დით - დედა, მამა, ბე-ბია და ბა-ბუა. ბე-ბი-ის სით-ბო და სიყ-ვა-რუ-ლი, ბა-ბუ-ის და-რი-გე-ბე-ბი, მას-თან ურ-თი-ერ-თო-ბა ჩემ-ზე ძა-ლი-ან და-დე-ბი-თად აი-სა-ხე-ბო-და, თა-ნაც მისი სა-ხე-ლი მქვია, სულ ბა-ბუს-თან ერ-თად ვი-ძი-ნებ-დი და ბევრ რა-მეს მიყ-ვე-ბო-და. იყ-ვნენ მე-ო-რე ბე-ბია-ბა-ბუა - დე-დას მამა, სტე-ფა-ნე ხე-ლა-ია, და ნუნუ ბე-ბია. ისი-ნიც ჩვენ-თან ახ-ლოს ცხოვ-რობ-დნენ. დიდ სით-ბო-სა და სიყ-ვა-რულ-ში გა-ვი-ზარ-დე. დღეს ისი-ნი ამ-ქვეყ-ნად აღარ არი-ან, მაგ-რამ ჩემს ცხოვ-რე-ბა-ზე დიდი კვა-ლი და-ტო-ვეს. მნიშ-ვნე-ლო-ვა-ნია, რომ მშო-ბელ-მა შვი-ლე-ბი ერ-თმა-ნე-თის-გან არ უნდა გა-მო-არ-ჩი-ოს, რაც, სამ-წუ-ხა-როდ, ხდე-ბა ხოლ-მე - ერთ შვილს უპი-რა-ტე-სო-ბას ანი-ჭე-ბენ და მე-ო-რეს აკ-ნი-ნე-ბენ. მშო-ბე-ლი ბავ-შვს ეუბ-ნე-ბა, შენი და ან ძმა შენ გჯო-ბია, უკეთ იქ-ცე-ვაო, და ამით მის პი-როვ-ნე-ბას ძა-ლი-ან თრგუ-ნავს. არც ისაა სწო-რი, შე-ნიშ-ვნა არ მის-ცე, თუ რა-ი-მეს აშა-ვებს და არც მუდ-მი-ვად დათ-მო-ბა. ოქ-როს შუ-ა-ლე-დი უნდა მო-ძებ-ნო. ბევ-რი ვერ აც-ნო-ბი-ე-რებს, რამ-დე-ნად დიდი მნიშ-ვნე-ლო-ბი-საა დედ-მა-მიშ-ვი-ლე-ბის ურ-თი-ერ-თო-ბა, მე-გობ-რებს უფრო ანი-ჭე-ბენ უპი-რა-ტე-სო-ბას, რაც არას-წო-რია, რად-გან დასა და ძმა-ზე, შენს სის-ხლსა და ხორ-ცზე მე-ტად ვინ უნდა გიყ-ვარ-დეს? თუ ეს და-მო-კი-დე-ბუ-ლე-ბა არა გაქვს, პრობ-ლე-მა შენ-შია, არ გეს-მის, ეს რა ფა-სე-უ-ლო-ბაა.ძმებს სო-ფელ-ში ფი-ზი-კუ-რად გვი-წევ-და მუ-შა-ო-ბა, ერ-თმა-ნეთს მხარ-ში ვე-დე-ქით. ხან-და-ხან ჩვენც ვზარ-მა-ცობ-დით. ცელ-ქი ვი-ყა-ვი. სკო-ლა-ში იყო რა-ღაც საგ-ნე-ბი, რომ-ლე-ბიც არ მიყ-ვარ-და, ზოგი კი პი-რი-ქით, ძა-ლი-ან მიყ-ვარ-და და არ ყო-ფი-ლა შემ-თხვე-ვა, ის გაკ-ვე-თი-ლი არ მო-მემ-ზა-დე-ბი-ნა. იყ-ვნენ პე-და-გო-გე-ბი, რომ-ლე-ბიც ძა-ლი-ან მიყ-ვარ-და და მათ-გან გა-მომ-დი-ნა-რე მათი სა-გა-ნიც. რო-გორც ყვე-ლა ბავ-შვი, მეც ისე ვიქ-ცე-ო-დი და უნდა გა-ვუ-გოთ ხოლ-მე ჩვენს შვი-ლებს. ზოგ მშო-ბელს არ ეს-მის შვი-ლის, ზედ-მეტ სიმ-კაც-რეს იჩენს, მაგ-რამ სხვა მიდ-გო-მაა სა-ჭი-რო, ის ხომ პა-ტა-რაა და ჯერ ბევ-რი რამ არ იცის, ვერ ხვდე-ბა, სხვა შე-ხე-დუ-ლე-ბე-ბი აქვს და თა-ვის წარ-მო-ჩე-ნა-სა და დამ-კვიდ-რე-ბას ცდი-ლობს. კარ-გი პე-და-გო-გი სწო-რად მარ-თავს ამ ყვე-ლა-ფერს და ეს მნიშ-ვნე-ლო-ვა-ნია. - ერ-თგან ბრძა-ნეთ, რომ იო-ა-ნე, თქვე-ნი გარ-დაც-ვლი-ლი შვი-ლი, ძა-ლი-ან მეხ-მა-რე-ბა ხოლ-მეო... - იო-ა-ნე ჩემი მე-ო-თხე შვი-ლია, ჩვე-ნი ოჯა-ხის მფარ-ვე-ლი ან-გე-ლო-ზი. რო-დე-საც ადა-მი-ანს სარ-წმუ-ნო-ე-ბა არა აქვს, ძა-ლი-ან რთუ-ლია ელა-პა-რა-კო ცო-ცხალ რწმე-ნა-სა და ასეთ ურ-თი-ერ-თო-ბებ-ზე, მაგ-რამ როცა ამას სარ-წმუ-ნო-ე-ბით უყუ-რებ, მარ-თლაც შეგ-რძნე-ბე-ბის დო-ნე-ზე ესა-უბ-რე-ბი. იო-ა-ნე ფე-რის-ცვა-ლე-ბის მა-მა-თა მო-ნას-ტერ-ში გა-ნის-ვე-ნებს, თა-ბო-რის მთა-ზე. მი-წას რომ ვაყ-რი-დი, ისე-თი შეგ-რძნე-ბა მქონ-და, თით-ქოს ბევ-რი რამ თან გაჰ-ყვა მას. ბევ-რი რამ გა-და-ფას-და ჩემ-ში, უმ-ნიშ-ვნე-ლოდ იქცა მი-წი-ე-რი რა-ღა-ცე-ბი და ყვე-ლა დე-ტა-ლი უფრო მნიშ-ვნე-ლო-ვა-ნი გახ-და. ახლა ადა-მი-ა-ნებს ბევ-რად სიღ-რმი-სე-უ-ლად ვუდ-გე-ბი, ბევრ რა-მეს ვპა-ტი-ობ, მათ შეც-დო-მებს სხვა-ნა-ი-რად ვხე-დავ. რო-დე-საც ჩემი შვი-ლი დავ-კრძა-ლე და მე-უღ-ლე რე-ა-ნი-მა-ცი-ა-ში უმ-ძი-მეს მდგო-მა-რე-ო-ბა-ში მყავ-და, ზუს-ტად იმ დღეს ნათ-ლო-ბა მქონ-და და-გეგ-მი-ლი. მა-მებ-მა მი-თხრეს, ჩვენ მივ-ხე-დავ-თო, მაგ-რამ როცა იმ ადა-მი-ა-ნებ-მა და-მი-რე-კეს, ძა-ლი-ან გთხოვთ, თქვენ გამო ჩა-მო-ვე-დით და ძა-ლი-ან გვინ-და ეს მსა-ხუ-რე-ბა თქვენ ჩა-ა-ტა-რო-თო, უარი ვე-ღარ ვუ-თხა-რი. წა-ი-კი-თხეთ სრუ-ლად